Ik lijd aan antropomorfisme

07 mei 2021 | Praktisch bekeken

‘’Wat? Kost zo’n klein doosje bijna 28 euro?’’ Met overslaande stem uit ik mijn verbazing. ‘’Weet u wat een wormenpil voor mensen kost? Een euro!’’ De kassamedewerkster van de dierenwinkel tuurt geïrriteerd over mijn schouder naar de lange rij klanten. ‘’Wij zouden het ook liever anders zien, meneer’’, spreekt me ze professioneel assertief toe. Vervolgens overhandigt ze me het kassabonnetje met een blik van ‘en nu wegwezen’.

Slim inspelen

De wit met blauwe verpakking telt 4 pilletjes voor de hond, omgerekend dus 7 euro per stuk. Dat is 700% vergeleken met hetzelfde medicijn voor de homo sapiens in de apotheek, ook niet de goedkoopste instelling. Maar dierenpharmaceut Elanco doet met zijn hoge prijs niets anders dan slim inspelen op de onvoorwaardelijke liefde van baasjes voor hun huisdieren. Ook ik wil het beste voor Ramos, mijn trouwe bouvier.

Geen groter geschenk

Bij onze Dagelijkse Gedachte komen niet vaak citaten over huisdieren voorbij. Daar moet ik eens wat aan doen. Maar een beetje surfen op het internet levert een interessante collectie op. Zelfs grote schrijvers hebben zich uitgelaten over de liefde voor hun huisdier. Charles Dickens bijvoorbeeld met: ‘’Er bestaat geen groter geschenk dan de liefde van een kat’’. Of de humoristische Amerikaanse schrijver Josh Billings: ‘’Je hond is de enige op aarde die meer van je houdt dan dat je dat zelf doet.’’

Charles de Gaulle

Uit deze twee quotes tekent zich af dat er hondenmensen bestaan en kattenmensen. En in deze gender neutrale tijd mag ik de hondenkattenmensen (wat een lang woord) natuurlijk niet onvermeld laten. Met z’n allen hebben ze gemeen dat ze onvoorstelbaar veel houden van hun huisdieren, soms zelfs meer dan van mensen. De legendarische Franse staatsman Charles de Gaulle bekende ooit: ‘’Hoe beter ik de mensen heb leren kennen, hoe meer ik ben gaan houden van honden’’.

Antropomorfisme

Op dit sentiment speelt Elanco handig in. De pillenproducent weet dat dierenliefhebbers eerder droog brood eten dan dat ze hun huisdier medicijnen ontzeggen. Dieren zijn deel van de familie. Want de moderne mens, minus natuurlijk de nuchtere boeren van Caroline van der Plas, lijdt in toenemende mate aan antropomorfisme, het toekennen van menselijk eigenschappen aan dieren.

Geniale woorden

Ik ben ook een antropomorfist. ’s Morgens vroeg in het park trakteer ik Ramos op luide betogen. Hij luistert geduldig, kijkt me met zijn bruine ogen begrijpend aan en tilt vervolgens relativerend zijn poot op tegen een boom. Of zoals de Amerikaanse schrijver Christopher Morley het ooit zo treffend verwoordde: ‘’Niemand waardeert mijn geniale woorden meer dan mijn hond’’. Soms word ik tijdens zo’n monoloog onverhoeds verrast door een andere vroege wandelaar. Dan gris ik snel mijn iPhone tevoorschijn om een intens telefoongesprek te simuleren.

Onverdraagbaar

Terwijl ik mezelf dit zie neerschrijven, realiseer ik me dat ik inderdaad geen partij ben voor de marketeers van Elanco. Geen haar op mijn hoofd heeft eraan gedacht om de peperdure Milbemax pilletjes met zuinige blik bij de kassa achter te laten. Ramos zou toch eens last krijgen van darmkrampjes. Alleen al de gedachte aan zoiets verschrikkelijks is onverdraagbaar. En zo denken miljarden op de aardbol. Kassa voor Elanco.

Yorkipoo

‘’Hee Olaf, leuk feitje over die wormenpillen voor je hond. Maar vanwaar die parate kennis van de prijs voor mensen?’’ Ik hoor het je als lezer al vragen en ik wil niet dat er geheimen tussen ons in staan. De foto bij dit stukje is van Sunny, de puppy Yorkipoo van mijn dochter Kiki. Op een avond moest ze weg voor werk. ‘’Blijf jij maar bij opa. Je bent nog te jong om mee te gaan’’, legt ze Sunny uit. Ofwel, de overtreffende trap van antropomorfisme! Dus Sunny en opa lekker samen op de bank, ik languit op mijn rug en Sunny ritmisch deinend op mijn buikje.

Puppycontrole

Blijkbaar ben ik even ingedut want op een gegeven moment voelde ik dat mijn vrouw mij wakker kuste. Haha, je raadt het al. Het is niet mijn liefhebbende echtgenote maar Sunny die enthousiast mijn lippen likt. Vertederd geef ik hem een knuffel en zet de tv aan. Niet meer over het voorval nagedacht tot Kiki later in de week thuiskomt van de puppycontrole. ‘’Hoe is het gegaan?’’, vraag ik haar. ‘’Sunny groeit goed. Hij heeft zijn laatste vaccinatie gehad. O ja, en de dierenarts heeft wat wormpjes ontdekt in zijn ontlasting. Sunny heeft er iets voor. Ze heeft gezegd dat ik me niet in mijn gezicht moet laten likken want dan krijg ik ze ook’’. Ik laat niets blijken en de volgende dag ben ik toch maar even naar de apotheek gegaan.

Heb jij een bijzondere band met je huisdier (gehad). Ik ben benieuwd naar je verhaal. Laat hieronder jouw reactie achter.

Olaf liggend

Olaf Hoenson

Olaf Hoenson begon in 2002 de Dagelijkse Gedachte. Hij is stresscounselor en auteur van de bestsellers Het Gedachtenkastje en de Gids voor Geluksvogels. Hij verwierf door zijn handzame levensadviezen de bijnaam praktische wijsgeer. Voor de Dagelijkse Gedachte was hij actief als krantenuitgever. 

21 Reacties

  1. Anne Carlier

    Dag Olaf
    En hier nog een quote:
    ‘wie niet van dieren houdt, houdt al zeker niet van mensen’
    ….
    even de check doen,
    het klopt helemaal!

    Antwoord
  2. a.m.alders

    Nu niet mijn hond aar van mijn tante . Was een hond kruizing tussen rattenvanger en poedel
    Ik kwam op visite en de hond kwam naar mij toe ze riepen pas op hij bijt.
    Ik lied hem ruiken en hij lied zich aaien
    Nog riep iedereen bij hij niet . Nee zei ik steeds
    Hij heeft mij niet gebeten
    Maar vraag was het wel hij zou paar dagen later spuitje krijgen . Ik kon niet de verantwoordelijkheid op mij nemen was te jong

    Antwoord
    • Olaf Hoenson

      Heftig verhaal. Zoiets vergeet je nooit.

      Antwoord
  3. Sjoerdtje

    Ik ben vooral dol op honden…zelf ooit twee zwarte dwergpoedels gehad ..inmiddels al lang geleden overleden. En geen nieuwe hond meer gehaald..maar ik geniet volop van andere honden …mijn dochter heeft een boomer lijkt op die van jouw. Wat een cutie trouwens,,,,maar ik mag gelukkig op de hond passen tijdens hun vakanties .,..en die is hier dan ook helemaal thuis word heerlijk verwend..en vooral wandelen….ik hou ook,van de natuur.. wandelen doe ik toch bijna elke dag en zo kom je ook vaak,hondenliefhebbers tegen. Altijd een praatje..meestal zijn die mensen ook aardig. Valt me wel vaker op…. Al met al mijn poedels..ik droom nog over ze. Debby en twiggy. Inmiddels al 30 jaar geleden dat ze overleden zijn..maar voor altijd in mijn hart..,

    Antwoord
  4. Christiane

    Beste allemaal , ik vind het leuk al deze verhaaltjes te lezen . Zelf heb ik altijd poesen gehad , mijn laatste is helaas aan haar einde gekomen door in een val te geraken . Dat beestje moet ontzettend veel pijn hebben gehad , ik was er zelf ziek van.
    Ben bij mijn vriend gaan wonen en die was niet aan dieren toe. Samenmet zijn dochter hebben we het klaargespeeld om een klein mooi poesje binnen te halen.
    Mijn vriend was er niet over te spreken . Wat toen is gebeurd kan ik moeilijk onder woorden brengen. Dat beestje heeft er alles aan gedaan om mijn vriend te behagen , te lang om te schrijven . Zij wist hem om haar poot te draaien , onvoorstelbaar.
    Hoe meer hij haar negeerde hoe meer ze haar best deed en …..het is gelukt ! Ik kan het zelf bijna niet geloven hoe zij het aanpakte. Een mens kan er nog iets uit leren….geduld !

    Antwoord
  5. Odette Verbruggen

    Super, ook zo een dieren liefhebber, mijn hondje vorig jaar moeten laten inslapen, ze is wel achttien mogen worden, maar toch doet het nog steeds pijn. En inderdaad, mijn liefde voor dieren is sterker dan voor mensen, hun liefde en trouw is dan ook onvoorwaardelijk ! Bedankt om dit ook eens aan bod te laten komen, dat doet zo’n deugd👍💃❤️🐾

    Antwoord
  6. Doris

    Hallo Olaf, wat een leuk en herkenbaar verhaal. Nog een paar jaren geleden had ik niets met huisdieren. Totdat een rode kater het droge brood, wat ik aan de vogeltjes voerde, aan het eten was. Zo kwam Mauke in ons leven. Hij was een zwerfkat. Mijn moeder zei altijd………
    Als iemand aan je deur klopt en om eten vraagt, heb je open te doen en hem eten te geven. Zo geschiedde….Een lang verhaal kort te maken…..Mauke is nu al vele jaren bij ons, zijn wantrouwen is weg en hij voelt zich bij ons thuis. Hij is wel heel erg kieskeurig geworden wat eten betreft. Hij kreeg 3,5 jaar geleden gezelschap. Ineens zat er een heel klein poesje bij ons in de tuin. Nog geen 6 weken oud. Iemand heeft haar daar gedropt. Ik had al een vangkuil georganiseerd om haar naar het dierenasiel te brengen. Maar Shanti, zoals wij haar noemen, keek me aan en ik was verkocht. Ook zij mocht blijven. Zij is ook een zegen voor Mauke en hun kunnen nu heel goed met elkaar opschieten. Mijn man en ik zijn gek op die beiden, en ja, wij zouden ons laatste hemd voor hun geven. Fijn, dat ik mijn verhaal mag delen. Het opent mijn hart en de onvoorwaardelijke liefde kan stromen.
    Een hartelijke groet van Doris Feij

    Een hartelijke groet van Doris

    Antwoord
    • Olaf Hoenson

      Fantastisch verhaal!

      Antwoord
  7. Piet

    Bij pilletje van de huisarts geldt vaak hetzelfde. Bij de huisarts zijn ze veel goedkoper dan bij Kruitvat of een soortgelijke winkel.

    Antwoord
  8. Jolanda

    Hoi Olaf,

    Mooi stukje, en ook heel grappig.

    Ik heb vier katten waar ik een heel fijne band mee heb, en heel bijzondere ervaringen met de katten die bij ons zijn geweest. Ik zou een boek over de avonturen van onze katten kunnen schrijven…

    Met drie van hen in het bijzonder, Tara, Black en Piet, heb ik veel meegemaakt. Zij zijn alledrie bij ons komen aanwandelen jaren geleden toen we nog in Rotterdam woonden. (Ze hadden geen van drie een eigenaar).

    Mijn partner en ik hadden allebei drie katten toen we gingen samenwonen in 2006. De twee groepen samenvoegen ging wonder boven wonder heel goed. En toen dook Tara op in de tuin. Zes katten vond ik meer dan genoeg. Na een slapeloze nacht besloten we dat Tara dan toch mocht blijven, want zeven katten kon ook nog wel… Toen kwam Black en weigerde weg te gaan. Black was een echte ‘wijk’-zwerver, at Turkse pizza van de straat :-D, en heeft jarenlang in een ‘kattenhuis’ in de tuin gewoond. Piet was de laatste zwerver die verscheen. Voor Piet hebben we veel moeite gedaan om een ander thuis te vinden, maar dat lukte niet. Zelfs het asiel wilde hem niet opnemen. In korte tijd hadden we een paar van onze lieve katten verloren waardoor ook Piet kon blijven.

    Tara was mijn beste vriendin. We konden ‘lezen en schrijven’ met elkaar. Drie jaar geleden is ze overleden. Een dierentolk vertelde me Tara’s boodschap kort voor ze overleed: “Ik neem het allemaal niet zo zwaar op, moet jij ook niet doen.” Tara vond dat ik me overal te druk over maakte. En dat was/is ook zo. Piet is een grote wijze man, die een duidelijk eigen mening heeft over hoe zijn leven bij ons eruit moet zien. Daarmee dus ook ons leven. Ook Black heeft wijze boodschappen voor mij. Dat is zo mooi aan katten. Ze komen in je leven voor een reden. Hebben je een verhaal te vertellen.

    We wonen nu vijf jaar op het platteland en Black en Piet vinden het prachtig. Inmiddels zijn er twee jongedames bij gekomen die we als kittens geadopteerd hebben via Stichting Zwerfkatten Rijnmond. Het was voor mij heel erg wennen om zelf twee kittens te kiezen omdat ik er zo aan gewend was dat katten mij vonden. Ook deze twee zijn prachtig en drukken hun eigen stempel op ons leven.

    Jolanda

    PS Heel herkenbaar dat medicijnen voor dieren veel geld kosten. Sommige medicijnen zijn niet nodig om zoveel te gebruiken als geadviseerd wordt. Zoals x-keer per jaar ‘preventief ontwormen’, omdat je niet hoeft te ontwormen als een huisdier geen wormen heeft. Je creëert er alleen resistente parasieten mee. En is het dan nodig, wissel dan vaak van middel. Of probeer natuurlijke middelen.

    Antwoord
    • Olaf Hoenson

      Hoi Jolanda, wat een super mooi verhaal!

      Antwoord
  9. Ria

    Heel herkenbaar. Ik(72) heb altijd zowel katten als honden gehad. Mijn laatste (grote) hond noemde ik ondanks dat het een reu was Durga,naar de godin die alle kwaad overheerst. Ik hechtte dan ook bijna bovennatuurlijke eigenschappen aan hem toe wat (uiteraard) bedrieglijk bleek toen ons gezin helaas uit elkaar viel. Maar Durga sleepte zowel mij als de kinderen wel de zwaarste tijd door dankzij zijn onvoorwaardelijke trouw. En hield ons dankzij de lange boswandelingen dichtbij de helende natuur. De verwachting van de dierenarts was, dat Durga ong. 12 jaar zou worden, na zijn 13e jaar ben ik gestopt met de jaarlijkse inentingen en wormenpillen e.d. er vanuitgaand dat hij voor die chemische middelen niet meer sterk genoeg zou zijn. Op zijn 16e kon hij ‘s avonds ineens niet meer lopen dus belde ik meteen de dierenarts, toen deze zei, dat we meteen moesten komen, kwam Durga ineens weer naar me toe gelopen dus besloten we het een nacht aan te zien. Helaas zakte hij diezelfde nacht voorgoed door zijn poten en bleef bij mijn voeten liggen. ‘s Ochtends om half 7 de kinderen gebeld die meteen kwamen en hem naar mijn auto droegen. Bij de dierenarts aangekomen, moest hij op een brancard worden gelegd: net als bij sommige oude mensen wilde zijn geest nog wel maar zijn lichaam kon niets meer. In de behandelkamer viel hij meteen in slaap waardoor hij van het verlossende spuitje gelukkig niets meer meekreeg net zomin als ons grote verdriet. Ik heb 3 jaar om hem gerouwd, pas toen was ik er klaar voor een nieuwe pup uit te zoeken op wie ik meteen weer smoorverliefd werd. Helaas werd ik na 2 jaar dermate invalide, dat ik voor hem een nieuw thuis moest zoeken hetgeen gelukkig een groot succes werd, ik heb nog onlangs een filmpje van hem gezien. Weer duurde het jaren eer ik hier overheen was, dit afscheid viel me bijna nog zwaarder maar uiteindelijk wisten de kinderen mij over te halen nu katten te nemen. In het asiel keken 2 kittens die op straat waren gedropt mij zó aan, dat ik ze in mijn hart voelde en er spontaan een traan over mijn wang liep. Ze zeggen weleens dat een kat zelf z’n baasje uitzoekt, we zijn nu dan ook alweer twee jaar dolgelukkig met elkaar en al heb ik ze gewoon Kaatje en Gijsje genoemd, zijn ook zij zo aanhankelijk en trouw als een hondje en voelen mijn stemming feilloos aan. Wel ben ik nog steeds terughoudend w.b. de voorgeschreven inentingen zoals tegen de niesziekte die volgens de ene farmaceut jaarlijks moet worden gegeven en volgens anderen om de 3 jaar. Ook geef ik ze geen wormenkuren daar ze alleen in mijn afgesloten tuin komen. Ik ben heel huiverig, dat de farmaceutische industrie de dierenartsen ook beïnvloedt net als dat met de coronvaccins voor mensen bij de overheden momenteel gebeurt.

    Antwoord
  10. Joyce

    Ik heb totaal in mijn leven drie honden gehad, althans moet zeggen twee gehad en 1 nu nog. De band met elke hond is en was sterk. Hoe kan ik slecht uitleggen. Waarom slecht uitleggen. Het is teveel om op te noemen en soms kan je de manier ook niet uitleggen. Een blik van je hond kun je slecht omschrijven. Mijn honden hebben me altijd laten weten als er wat mis was , alleen moet je wel luisteren .
    Dieren helpen mensen over het algemeen heel veel maar de mens is vaak te egoïstisch en te doen in te luisteren naar dieren en natuur.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *